برای سوخته دلان آبیدر

با قلبی سوخته، اما سربلند…

دل به آتش زدند، نه برای نام، نه برای نان؛
برای درختانی که زبان نداشتند، اما فریادشان را شنیدند.
شعله، تن‌شان را بلعید، اما نتوانست روح‌شان را بسوزاند.
در سینه‌ی خاک، خاطره‌شان سبز خواهد ماند؛
آن‌گاه که آبیدر دوباره نفس می‌کشد، طبیعت از آنان خواهد گفت… با احترام، با اشک.
مصدومان آتش سوزی ۲ مرداد آبیدر